به گزارش «سراج24» ، محمود احمدینژاد در طول یک دهه گذشته که در صحنه سیاست ایران حضور دارد همواره با تمام وجود سعی کرده رفتار و گفتاری داشته باشد که عجیب و غریب بنماید و در این راه هیچ کوتاهی نکرده است و هرگز از پیمودن چنین مسیری بازنگشته و نمیگردد، مطمئنا همچنان که او همین چند روز پیش اعلام کرد که هنوز میتواند بگم بگم کند، نه از حرفهایش در حضور آیتالله جوادی آملی (حرفهایی که بههاله نور معروف شد) پشیمان است و نه از خانه نشینی 11 روزه اردیبهشت سال قبل، نه از صحبتهایی که درباره حجاب کرد و اعتراض علما را درپی داشت عذرخواهی کرده و میکند و نه از حمایتهایش از اسفندیار رحیم مشایی و مکتب ایرانی، نه حرفهایش درباره انکار هولو کاست که بی موقع گفته شد را نامناسب و بی هنگام میداند و نه سخنانی چون «آنقدر قطعنامه صادر کنید که قطعنامه دانتان پاره شود« را .
او حتی از انکار چند باره مهمترین شعار انتخاباتیاش (نفت بر سر سفرهها) ابایی ندارد و نه حتی از بیان وعدههای جدید بعد از هفت سال وعدههای عملی نشده. اینها فقط بخشی از کارها یا شاهکارهای احمدینژاد است و با این وصف نباید از پیامیکه وی به مناسبت درگذشت هوگو چاوز داده تعجب کرد یا انتظار داشت که با تذکر یا انتقاد، او متوجه شود که نگارش و انتشار چنین پیامیچقدر نابجا است .
با همه این حرفها نباید مثل بعضی موارد دیگر نسبت به پیام احمدینژاد بیتفاوت بود و مثل بعضی موارد، منتظر پایان دوره دولت فعلی ماند و حرفی نزد، همچنان که سال گذشته زمانی که فیلم ضدشیعی «ظهور نزدیک است« توسط جریان انحرافی ساخته و منتشر شد، اعتراضات شدت گرفت و نگذاشت که اعتقادات شیعی برای پیشبرد اهداف سیاسی و عوام فریبی گروهی خاص خرج شود . هوگو چاوز اگر از نظر سیاسی متحد ایران به حساب میآید اما از کسی پوشیده نیست که اعتقاد مذهبی نداشت .
زمانی که چند سال پیش، دولتمردان او را به حرم مطهر امام رضا(ع) بردند، بسیاری از علما به این حرکت اعتراض کردند اما متاسفانه دولتمردان همچون موارد مشابه توجهی به این تذکرات نکردند و حالا، محمود احمدی نژاد در پیام خود به مناسبت درگذشت چاوز، او را از یاران حضرت صاحبالامر(عج) دانسته و نوشته است « تردید ندارم که او باز خواهد گشت و به همراه همه صالحان و حضرت مسیح و تنها بازمانده از نسل پاکان، انسان کامل باز خواهد آمد!»
اولین احتمالی که بعد از خواندن این عبارات ناپسند به ذهن متبادر میشود این است که احمدینژاد به پاس دوستی و رفتوآمد زیادی که با چاوز داشته احساساتی شده و این عبارات را نوشته است، اما با چنین فرضی باز هم نباید از این خطای بزرگ و غیرقابل بخشش احمدینژاد گذشت، ضمن اینکه او بارها نشان داده که ابایی از استفاده از معتقدات مردم ندارد! یکبار اعلام میکند که حضرت صاحبالامر این کشور را اداره میکند و یکبار دیگر پول یارانههای نقدی را به امام عصر نسبت میدهد و اصلا هم متوجه پیامدهای ناپسند این سخنان نبوده و نیست .
احمدینژاد خوشبختانه ماههای آخر ریاستش را میگذراند اما همه این رفتارها باید درس عبرتی باشد برای کسانی که زمانی شیفته رفتار ظاهری او بودند و او را مظهر اصولگرایی میدانستند. در یکی دو سال گذشته بسیاری از اصولگرایان نگاه دیگری به احمدینژاد پیدا کرده اند و منتقد رفتارهای او شدهاند و خدا کند که این آگاهی و تجربه، در قضاوت نسبت به همه احمدینژادها به کار گرفته شود.
